MAANDBOEK 2022

ANJO DE HAAN IN NOORDHORN Familie De Haan...Noordhorn Dit zal zo rond 1966 zijn geweest     Achter ons huis in Noordhorn, voor het kippenhok en de schuur, mijn vader met postduif en sjekkie (altijd Drum halfzware), mijn moeder 2e van links, links onder mn zus Cobi, dan ik met gesloten ogen en open oren, daarnaast mn knipogende broertje Gert.  Degene die de foto maakt waarschijnijk geen prof . .  Maarten (neef van mijn oma, emigreerde op z'n 17e naar Canada) draagt een hoed en zijn nicht Koosje staat naast de  kinderwagen waar mijn jongste broertje Tonny in ligt.  Voor de jongeren onder ons: mijn broertje en ik dragen een zg. overal.  Een bijzonder praktische manier van kleden, je trok het over (al) je andere kleren en je kon zoveel ravotten als je wilde, in bomen klimmen (en er weer uit vallen),  stekelbaarsjes vangen, vlotten bouwen, keistenen zoeken voor onze verzameling tot onze vader op een gegeven moment zei dat het genoeg was, anders zo...

De straat is mijn  jungle Het huis waarin wij wonen staat best op stand. Het is een keurig nette beurt van redelijk bemiddelde mensen. De huizen zijn zeer ruim en op de benedenverdiepingen hoort er nog een achtertuin en een garagebox bij het huis. Er is in onze straat een schilderbedrijf Wits. Het bedrijf staat achter de huizen aan het eind van de garageboxen. De ingang is een grote deur die wij gebruiken als doel. De garageboxen staan als het ware om een pleintje met in een midden een afvoergoot afgedekt met ijzeren deksels die in het verlengde lopen. Het is hier een ideaal speelterrein. Op de garageboxen zit een plat dak met grint. In een wip zitten wij er boven op ,vooral de boxen aangrenzend aan het terrein van de  Kapteinschool, een openbare lagere school. Daar hoort een groot plein bij, maar we komen er zelden, want we hebben al genoeg ruimte. Wel hebben we jaarlijks een bijzondere interesse in de walnootboom, een hele grote, waar we de walnoten af schudden, maar hoe we ...

Pake Dragstra De vader van mijn moeder wordt maar steeds ouder en blijft een uiterst vitale man. Hij houdt van het grote gebaar en heeft poeha. Bovendien is hij een onverbeterlijke optimist die nooit beren op zijn weg ziet. Hij kikt op aandacht en kent alle technieken om die te krijgen. De meeste van zijn kinderen (en ook hijzelf) zijn kinderrijk en geëmigreerd naar Canada en alleen zijn zoon Teun is bemiddeld, omdat hij vertrekt met het geld dat het verkopen van zijn boerderijtje in Nederland heeft opgebracht. Hij brengt het daar over de plas ook het verst, misschien ook wel omdat hij de slimste is. Vanuit Friesland is hij met het oog op de werkgelegenheid eerder al verkast met sommige kinderen naar Breezand in Noord- Holland, zodat de kinderen De Haan hem ook wel Pake Holland noemen, zoals de andere opa Pake Drylts wordt genoemd. De anderen geven later als ze Nederland weer bezoeken ruiterlijk toe dat ze er niet op vooruitgegaan zijn en als het daarom gaat net zo goed hadden kunnen...

 1955 Oosterhamrikkade Familie DE HAAN Onze woning aan de Oosterhamrikkade is uitermate geschikt voor een groot gezin.  Er kunnen gemakkelijk vier kinderen op een slaapkamer en dat is in het begin ook zeker het geval. De eerste keer die ik me kan herinneren met veel mensen in huis, is op het feest van de zilveren bruiloft van mijn ouders. Pake Dragtstra is er met een zus Tante Martzen, de broers en zusters van mijn ouders voorzover niet gemigreerd naar Canada en zelfs de oude buurtjes Zijlstra van Sneek zijn aanwezig, maar geslapen zullen ze er allemaal wel niet hebben. Het is die dag dus een drukte van belang en bij mijn weten zijn alle festiviteiten in huis. Thijs en ik hebben beide een prachtige witte zijden blouse die zo besmettelijk is, dat we er wat verkrampt bijlopen. 's Middags komt er een fotograaf die vader en moeder portretteert geheel in de stijl van de jaren vijftig. Moeder zit in het leren stoeltje natuurlijk te breien en vader zit in een andere stoel, raad eens ...