OUD-LEERLING
Uit:
Noordhorn Nu
Naar Antarctica
Toen ik te horen kreeg, dat ik naar Antarctica zou gaan had ik direct in mijn hoofd om dat verhaal te gaan delen, met de inwoners van Noordhorn.
Begin augustus was ik thuisgekomen vanuit New Orleans van mijn laatste schip Paleisgracht em half augustus kreeg ik al een belletje van kantoor of ik zin had in een reisje naar Antarctica.
Meer als het horen van Antarctica was er voor mij niet nodig om hiermee in te stemmen, er zijn nog altijd wat wilde haren blijven zitten.
De reis naar Antarctica wordt gevaren voor de Australische overheid die 3 stations heeft op Antartica, Casey, Davis en Mawson.
Veel andere landen hebben hier ook stations en vanuit ons hoofdkantoor in Amsterdam hadden we al eens eerder een paar schepen gehad die voor o.a. de Koreanen een reisje naar Antarctica hadden gemaakt.
Na een paar extra medische keuringen die me een week in spanning hielden en een vergadering op kantoor vloog ik 3 november naar Vancouver om na een kopje koffie te drinken met een neef op het vliegveld door te vliegen naar Terace vanwaar we naar Kitimat reden waar mijn huis voor de komende 6 maanden gemeerd lag aan een toekomstige LNG-terminal.
Na een nachtje slapen in een Motel in Kitimat waarbij in het restaurant gewaarschuwd werd voor Beren stapte ik samen met mijn collega uit Bedum aan boord.
Na de overdracht was het aan ons om ons de komende maanden over de Happy Dragon te onfermen, een Bedumer als 1e Machinist en ondergetekende als Kapitein.
In Kitimat hebben we 7 grote tanken uit Thailand gelost op een SPMT, een mede Noordhorner ben ik met dit soort werk ooit in Siberië tegengekomen.
Het lossen ging voorspoedig in regenachtig koud weer.
Twee dagen later vertrokken we naar Portland in de staat Oregon USA.
Varend over de Columbia River waan je je zelf haast in een filmdecor van een western.
De American Eagle en een hele groep herten gespot.
Volgens de loods gebeurde het weleens dat er ook een beer gespot kon worden, hierdoor is er waarschijnlijk meer naar de bossen gekeken als naar de rivier door de stuurlui.
Lossen in Portland ging stroef mede door vakbonden en regels die normaal werken soms lastig maken.
Maar uiteindelijk ging de lading eruit zonder schade en konden we 5 dagen later verder gaan op naar de volgende reis.
Voor vertrek kregen we eerst nog allerlei survey's zodat onze volgende klant wist dat we er helemaal klaar voor waren en hoeveel brandstof we aan boord hadden.
Ook moesten er nog 12 van de 20 bemanningsleden tijdens deze portstay door de keuring heen die de Australiërs verplicht stellen voor bemanningen die hun stations aan doen in Antarctica.
Vertrek werd uiteindelijk 18.00, dus konden we geen dieren meer spotten, het was inmiddels al te donker.
02.00's nachts hadden we de rivier bevaren en waren we weer op open zee, met 7200 NM=13300 Kilometer te gaan naar onze volgende haven, Hobart in Tasmaië.
Tasmanië is op de moderne kaart gezet door een mede Groninger uit Lutjegast die als 1e Europese ontdekkingsreiziger Nieuw Zeeland de Fiji Eilanden en dus Tasmanië op de kaart zette.
Al wist Abel Janszoon Tasman op 24 november 16 42 nog niet dat het eiland naar hem zxou worden vernoemd.
Hij gaf het eiland zelf de naam Anthonij van Diemenslandt naar de Gouverneur-Generaal destijds van de VOC.
Tasmanië werd het pas op 1 januari 1856.
Momenteel 19 november, beetje aan het uitvogelen hoe de GoPro Camera en de joekel van een lens camera werkt die ik van kantoor heb meegekregen om maar vooral beeldmateriaal op te sturen.
We hebben daar speciaal iemand voor op kantoor, meerdere zelfs die dit als bedroep doen.
Tegenwoordig trekken ze er ook met een Drone op uit.
Nu wordt het dus aan ons overgelaten, hoop dat we wat mooie plaatsjes kunnen schieten. Heb trouwens ook al een grote lens gezien bij de 2e Machinist uit Moermansk die speciaal voor deze reis een mooie nieuwe Camera heeft gekocht.
Inmiddels 28 november, onze ETA (Estimated time of Arrival) is nog steeds 3 december om 8 uur in de morgen, snelheid gemiddeld bijna 16 knopen wat inhoudt dat we gemiddeld bijna 30 kilometer per uur hebben.
Voor ons schip heel mooi, het weer was dan ook geweldig.
Tijdens de oversteek is er veel tijd gaan zitten in het voorbereiden voor onze gasten voor des rit van Hobart naar Antarctica, technisch en cosmetisch onderhoud en administratie.
Maar ook was er tijd om Neptunes en zijn vrouw Amalia aan boord te ontvangen voor de doopceremonie van 3 van onze bemanningsleden, lekker zwemmen in onze zwemcontainer toen het zeewater wat warmer werd en er was ook de wekelijkse karaoke.
Al met al een voorspoedige reis.
Al heb ik nog even voor de deadline van het krantje wou er toch een eind aan breien voor nu en mochten er mensen enthousiast geworden zijn naar het vervolg van de reis, dan beschrijf ik volgende keer aankomst Tasmanië, laden, passagiers aan boord en aankomst Antarctica met een beetje geluk een foto van een pinguïn bijgevoegd.
Voor nu een gezegende kerst en behouden vaart door de onstuimige grillen van het Covid tijdperk.
Naar Antarctica deel 2
Zo de eerste rit naar naar Antarctica.
Na mijn schrijven laatste keer in Noordhorn.
Nu, was het 28 november 2021 en waren we aardig op weg naar Hobert.
We zijn uiteindelijk op 3 december aangekomen in Hobart en na onder de Abel Tasman brug doorgevaren te zijn.
Stuurboord gemeerd langs een kleine bunker kaai.
Hebben we hier onze brandstof ingenomen, normaal gesproken stoken we laagzwavelige stookolie, maar zuid van 60 graden zuid mag niet meer i.v.m. het milieu.
Loodsen zijn meestal verplicht en in dit geval ook 2 sleepboten.
De dag na het bunkeren van 1145000 Liter MGO, gingen we shiften naar onze laadkaai.
Aan de Laadkaai lag ook mv Nuyina die aan het voorbereiden was voor haar reis naar Antarctica.
Had dit schip ook al op het 8 uurjournaal gezien toen ik nog in Noordhorn was, zo werd namelijk aan de Australische overheid overgedragen door de scheepsbouwers van Damen uit Vlissingen.
Aan de laadkaai gingen we eerst voorbereiden, wat inhoudt de tussendekken shiften, matriaal klaar leggen.
Normaal gesproken gaan we dan ook al het hijgerui voorbereiden, maar dat zou nu door de stevedores geregeld worden.
Stevedores zijn de mensen die de lading aan boord laden.
Heel vaak doen we het zelf, dat we dit niet mogen doen door alle regels.
vooral met zware lading, maar ook vaak genoeg dat we dit mogen doen door alle regels.
In de Machinekamer hadden ze een ander project, ze hadden koelwater lekkage en hadden in gedachten om een zuigerkop en zuigerf te trekken.
Dit moet eigenlijk om de zoveel uur gebeuren (15000 uur) i.v.m. onderhoud.
De zondag werd de klus in de machinekamer afgerond en samen mdet de v1e stuurman heb ik even een blik op de lading geworpen die naast het schip lad.
We mochten zoals inmiddels overal niet van het haventerrein af dit i.v.m. covid.
Maandag t/m Vrijdag van 07.00-19.00 Laden en in het weekend kregen we de eerste 2 van in totaal 9 passagiers aan boord.
De passagiers zijn in dienst van AAD (Australian Artic devision) de 1e 2 waren de reisleider en haar deputy.
Alleraardigste dames van Australische origine.
De maandag erop kwam er nog een vrouwelijke dokter, woensdag een ijsloods en donderdag 5 man sterk bootjesvolk, die de bakken moesten varen waar wij de lading op moesten lossen.
Voor dit project kregen we 1 zelf varende Barge mee, 2 pontons en 2 duwbootjes.
Het laden was dinsdag 14 december klaar maar het duurde nog tot vrijdag voor we vertrokken.
Het internet voor de klant moest nog in orde worden gemaakt en vele meetings waren deze week aan de orde.
Vrijdag 17 december 07.30 konden de trossen los.
Even later om 08.12 lieten we het anker alweer vallen in de Derwent rivier.
Voordat we aan zouden komen in Antarctica woe de klant eerste weten of het allemaal gaat lukken met barges en pontons in en uit het water te laden.
Na lekker bezig geweest te zijn met z'n allen en een gerust gevoel dat alles naar behoren werkte hebben we koers gezet naar het zuidelijk continent.
Om naar Antarctica te komen moet je over de zuidelijke Oceaan en daarbij ontkom je haast niet aan wat slecht weer, ook wij niet.
Voor de ijs navigatie hadden we zigezegd een ijsloods mee, en samen met hem begon het werk vanaf vertrek.
Waar gaan we langs zonder al te veel ijs tegen te komen.
Zoals gezegd al eens Noord van Ruslan langs gevaren, maar dit zou andere koek zijn.
De ijsbergen die we tegenkwamen waren inderdaad anders, enorme bergen van soms wel honderden meters dik en vierkante kilometers in oppervlakte.
Maar ook de zogenaamde crawlers, klei maar fijn waren stukken ijs van meters dik.
Het is een goedbetaalde reis, maar dan moet het schip wel heel blijven, voorzichtig dus.
Na door toch serieus ijs geploegd te hebben kwamen we op eerste kerstdag in de middag ten anker in New Comb Bat, Casey Station.
Na wat varen met de barges en ontmoetingen met de vip konden we direct weer vertrekken, er kwam namelijk slevch weer aan.
Dat slecht weer brachtr veel ijs in de baai en al konden we later wel netjes ten anker en van het mooie weer genieten, lossen konden we niet omdat de barges niet konden varen in het ijs.
Oudejaarsdag konden we oas wat beginnen met lossen, 3 januari hield het weer op na dat we een krabbend anker hadden gehad.
Voorspellingen waren SLECHT en er werd storm voorspelt met sneeuwstormen en windkracht t/m 150 km per uur (+40%).
Wat te doen.
Ijs loods was vaak in dit gebied geweest en had het erover schuilen achter een ijsberg.
Hij had echter alleen ervaring gehad op een ijsbreker van 90 meter, wat voor mij een ander verhaal was.
We hebben het anker vlak bij de kust erin gegooid, alle ketting uitgezet en de motor bij, stuurman achter de telegraaf en matroos achter het roer,
KOM MAAR OOP!
En zo hebben we uiteindelijk windsnelheden gezien met een top van 250 km per uur.
De volgende dag moest het ondergoed in de was, maar de klus was geklaard en de haven was vrij van ijs.
Normaal gesproken tied veur een neut, maar helaas we warfen niet alleen ijsvrij maar ook alcoholvrij.
Hierna hebben we nog moeten wachten op de Nuyina die langskwam om het station te voorzien van brandstof en aangezien zij voorrang hadden, hadden wij tijd voor andere dingen.
Ook hebben we allemaal even de kans gehad om even de wildernis in te trekken obder de noemer Sloep oefening, dit was voor de meeste een ultieme ervaring.
Sommigen waren op een afstand van een meter van een pinguïn.
En op een plek staan waar nog bijna niemand is geweest, geeft je een boost.
Uiteindelijk is de lading er allemaal uitgegaan en hebben we weer heel wat emballage en troep (550000 kg) terug geladen.
Reis is tijdens dit schrijven nog gaande, maar zoals het lijkt lopen we 27 januari Hobart weer binnen.
Dan weer een kleine 2 weken, lossen/laden alvorens onze volgende reis naar Mawson te bereiken door een andere maatschappij/schip omdat er te veel ijs lag.
Ze hebben toen helikoptrers alleen het hoonodige bevoorraad gekregen.
Als ik verder mag met mijn verhaal dan nu in de volgende NOORDHORN NU meer.
Naar Antarctica deel 3
8 maart 2022
Zijn vandaag vertrokken uit Davis Station, hiermee hebben we alle Antartische stations van Australië bezocht en voor een jaar bevoorraad.
In Hobart was het deze keer eerst lossen ex Casey Station en daarna laden.
Onze passagiers zijn afgemonsterd en een deel ging tijdelijk het hotel in, om ons als bemanning wat te ontlasten.
Is inderdaad een belasting om constant passagiers om je heen te hebben die niets te doen hebben.
Ook hebben we weer brandstof ingenomen, geprovandeerd en de watertanks voor vertrek opgetopt
9 februari was het weer zover, en hadden we onze 10 passagiers weer aan boord, 4 nieuwe en 6 'oude'.
Bij vertrek zouden we met 3 schepen uitvaren, maar uiteindelijk hingen wij alleen aangezien de andere schepen (Nuyina en Aivicq) nog wat mankementen hadde.
Joersje recht naar awson, maar dat ging niet helemaal jovel.
Zondag 13 fevruari kwamen we terechy in erg beroerd weer.
Ik heb al heel war slecht weer meegemaakt, maar dit was me wat.
Hai, alles triklde, slingerende en stampte,heb naar kantoor gemeld, golven van 14 meter hoog, maar dat is allemaal schatting, maar het was gek genoeg en het is op dat soort dagen zorgen dat je het schip heel houdt ook al maak je geen mijl vooruit.
Hoe dan ook een lesje geleerd, eerst maar verder naar de zuid want het volgende lagedrukgebied kwam er alweer aan.
Het volgende lagedrukgebied hebben we beter doorstaan en meer zuid werd het weer beter.
15 februari kwamen we in de Polar waters wat begint bij 60 Graden zuid.
Een dag later de eerste Ijsbergen, duizenden zijn we later tegengekomen.
Het was echter opletten om niet in het zee ijs terecht te komen, ijsbergen zigzag je aardig omgeen op zicht of met radar.
Hadden inmiddels de ijsloods thuisgelaten en samen met de stuurlui moest het nu gebeuren.
Laatste dag toch een paar uurtjes door het zee ijs moeten varen, maar rustig aan ging het best.
Het ijs was allemaal aardig los, maar er drijven stukken tussen van meters dik, langzaa,aansjaan.
In Mawson is een klein haventje genaamd Horseshoe Harbour.
Normaal gesproken komen daar niet zulke grote schepen als waar ik op vaar en er werd mij geadviseerd om buiten de pieren te blijven en daar te lossen.
Echter daar kan je niet te anker en dan ziou het dagen en nachten manouvreren zijn, en dat was ook niet wat.
De Voyage leider zou ook graag naar binnen willen, dit hadden we dan ook zo voornereid, lange trossen met merken voor de afstond.
Voor aankomst moest het luik even open. want de trossen moesten via een batge die we zelf aan boord hadden naar de wakl gebracht worden.
Ze hebben daar een mooi filmpje van gemaakt op de site van AAD (Australien Antartis Division)
Een prachtige dag hadden we met het naar binnen varen en we lagen voor we het wisten netjes gemeerd in de haven.
Dit soort momenten krijg je een enorme kick.
 |
| Horseshoe harbour |
Dit was een mooi moment voor de doctor om aan de wal te gaan en iedereen een covid-19 booster vaccinatie te geven, ook konden er over en weer wat bezoeken gebracht worden aan de mensen van het station, deze mensen waren er al een jaar!
En zoals in mijn vorige verhaal gemeld was er vorig jaar geen supply geweest omdat een ander schip voreig jaar niet dichterbij kon komen als 80 NM.
Ze hebbeb toen de mensen gewisseld met helicopters en alleen het nodige geleverd, later hebben ze nog een airdrop gehad met een vliegtuig.
Maar nu was daar de Happy Dragon.
Toen we eenmaal begonnen waren met lossen/laden ging het van Jetje en voor dat het volgende schip er was voor het lossen van de brandstof, hadden wij onze 270.0000 kilo gelost en 300.0000 kilo geladen.
Ik was in veronderstelling dar we konden vertrekken, helaas pindakaas we moesten standby blijven voor de brandstof naar de wal pompen door ons inmiddels verschenen buurman mv Aiviq.
We moesten standby blijven vooral omdat wij de barges bij ons haddwen die ze gebruikten voor personenvervoer (nieuw team voor een jaar op antartica) en ook zouden er nog een paar stukjes lading bij komen na het brandstof ponpen.
 |
Heb de eerste nacht toch geprobeerd om een veilige rede te vinden en dat lukte ook op 10 km noord van de haven.
Maar mijn nachtrust werd daar ruw verstuurd daar er een gigantische ijsberg langszij kwam.
Op dat moment hadden we de motor alweer draaien en was de bootsman aan het anker hieuwen.
Gelukkig geen schade, maar iedereen had ogen als theeschotels en ankeren was passe.
Uiyteindelijk was de Aiviq ook klaar met brandstof verponpen en had de mensen voor het komende jaar gewisseld.
Toen op naar Davis Station 1,5 dag verderop.
Bij begin en eind wederom een aantal uurtjes door het ijs moeten ploegen, ijs wat ze een melange van nieuw ijs en oud zee ijs noemen.
Hier ook weer veel stukken van meters dik ijs en rustig aan was weer het advies.
Vlak voor aankomst Davis was het walvissen kijkden, tijdens door de ijsbergen navigeren zie je dan 4 orca's half uit het water rond een ijsberg met een zeehond erop.
Heel bijzonder dat je dat zo kan aanschouwen, hoop dat ik het niet weer vergeet.
Zeehond (indien nog levend) zal heel andere herinneringen aan dat moment koesteren.
Davis was de makkelijkste haven in de rij, al werden de temperaturen wel minder natuurlijk, alhoewel het overdag eigenlijk nooit beneden de -10 was.
Hier gewoon een goede anchorage zonder toestanden.
Hier ging het lossen en laden ook weer flitsend, en 8 naart, 3,5 dag na aankomst konden we vertrekken.
De Aiviq lag inmiddels weer naast ons, al had die verder niks te doen.
Maar wat een gemak voor ons, lekker achter een ijsbreker aan scharrelen is een stuk relaxter als zelf de koers te zetten.
Deze actie scheelde ons weer een dag op onze ETA in Hobart.
En ten tijde van dit schrijven zijn we op een week varen van Hobart, met de wind (8bft) en swell van 4 neter van achterin, surfing the waves met 17 knopen.
 |
| Ijsberg |
Tiemen Helmus
Kaptein Happy Dragon
Reacties
Een reactie posten